Bugün pek çok kadın ve erkek, kendilerini ilişkilerinin içinde yalnız ve tek başına hissediyor. Eşleri, onları yalnız bırakıyor. İlgiden, korunmadan, paylaşımdan, sevgiden,… pay almak istiyor eşler. Birlikte olmanın, paylaşmak ve birbirine destek olmak olduğunu unutanlar. İşte onlar ilişkilerini beslemeyi de bırakmışlar. Ve ilişkileri ölüyor. Sevgileri tükeniyor. Saygıları azalıyor. Geriye sadece mecburiyetler ve alışkanlıklar kalıyor. Eminim…
Göçleri birlikte, evleri birlikte. Mutlulukları ve hüzünleri birlikte. Gündüzleri, geceleri birlikte geçen dostların, aile bireylerinin, sevgililerin yolları bir nedenden ayrılır kimi zaman. Mecburiyettir bazen ayrılık. Bazen ihtiyaç, Bazen de zamanı gelmiştir sadece. Yine göçler olur, kanat açarsın göklere. Uçarsın yeni sürünle, herkesin uçtuğu o yöne.
Yaralanmış ilişkilerin, yara almış insanları oldu. İlişkileri can kaybetti İnsanları, kan kaybetti. Kesiklerinden sızan sevgileri Kalplerini kuru bıraktı. Çorak topraklar kadar kuru. Yıkık binalar gibi harabe. Ve kaybetmişler kadar kızgın bitti. Yeniden başlamak, yeniden dirilmek kadar zordu. Ölmek kadar zor Ve hatta daha da zor, Doğmak kadar zor… Yağmuru bekledi. Karı bekledi. Kızgın sıcağı bekledi.…