Düşünebilen insanlar her zaman tehlikelidir. Sorguluyor olmaları, onları tehlikeli yapar. Oysa düşünemeyen insanlar öyle midir? Onlar her söylenilene, inanır. Onlar her söylenileni, Soru sormadan yaparlar. Dedim ya, düşünnen ve sorgulayan insanlar tehlikelidir.
Ne satıyorsun? diyor. Ne alıyorsun? demek geliyor. ????? Kimsin? Diyor. Kime bakmıştın? Demek geliyor. ????? Ne verebilirsin? Diyor. Ne alabilirsin? Demek geliyor. ????? İçinden…
Bırakıp gitmek gelir insanın içinden. Bunalmıştır, düşünür ister istemez. Hep sorar kendine, Ne için? Neden? Ne yapıyorum? Ne anlamı var? ????? Hiç bir şey anlamamıştır yaşadığı hayattan. Gerçekten anlamamıştır. Tüm sorduklarının cevabında özne aslında kendisidir. Gitse de öznesiyle gidecektir.
“Boş boş dolaştım sokaklarda” cümlesindeki. Dolaşmak eylemini, boşa çıkartan amaçsızlık dikkat çekicidir. Amaçlı halinde yürüyüş, spor veya gezmek haline dönüşecek olan dolaşmak eylemi.0 kişi için, içi boşalmış adımlar haline dönüşmüştür. Yani… Ne yaptığımızdan çok, neden yaptığımız eylemlerimizin değerini belirlemiştir. Doğru şeyleri yapmış olmamız. Diğer bir yandan, doğru nedenlerle ve tanımlamış olmakla da bütünlenmelidir.
Neden güvenesin. Neden güveneyim. Kim, kime ne sebepten güvensin? Nasıl ilginç bir yaşam ve nasıl ilginç bir varlık bu insan. Hem en çok ihtiyaç duyduğu şey güven. Hem de en zor sahip olduğu şey güven. Üstelik en çabuk sarsılan, kırılan ve kaybedilen yine güven. Her şeyin başı güven. Her şeyin sonu güven. En kolay istismar…