Kopan Film
Buzlu camın arkasından bakar gibi görünür. Sonra silinir gider hepsi. Boşlukta gezinir adımlar. Kaybolur sonra mesafeler. Önce geçmez zaman, sonra nereye gittiği bilinmeden. Kopmuştur film, henüz filmin sonu gelmeden.
Nedenini Bilmediğin
Hani dışın aynıdır da, için yorgundur. Hani her şey normaldir de, normalinde hissetmezsin. Hani sebep yoktur da, Nasıl sorusunu sorarsın kendine. Ne, nasıl ? gelir peşinden. Bir bakmışsın, sebebini bilmediğin huzursuzluğunla baş-başa kalmışsın. Olur böyle zamanlar. Kendini bir nehirde yüzen yaprağın üstünde sürükleniyor hissedersin. Olur öyle şeyler.
Issız
Devasal büyüklükteki kocaman şehrin tam ortasındaki büyük boşluk, ot bitmemiş geniş bir alan. Tam ortasında duran bir tek insan. Issızlıkla, kalabalığın birleştiği derin yalnızlık. Milyonlarla çevrilmiş boz toprakta kurumuş bir tek çiçek. Sulamak için gelecek yüzlerin yanında, onu ezip geçecek binlerin korkusunun arasında durmakta. Güneşin sıcağında, rüzgarın keskinliğine ve yalnızlığın boşluğunda tükenmekte. O tam olarak…