Tükenmeden Önce Azalırız

Tükenmeden önce azalırız. Gücümüz azalır. Sabrımız, heyecanımız, zamanımız, merakımız, beklentimiz azalır. Sonra inancımız güneşte kalmış tereyağ gibi erir üzerimize sıvanır. Tükeniriz, Yanan kibrit gibi… Mum gibi… Bir kalıp buzmuş gibi. Tükenmeyi bedenselliğimizden, duygusallığımızdan, anlamı yaptıklarımda aradığımızdan ve bunların hepsini bizim sayemizde olduğuna inandığımızdan yaşarız. Varlığımız için yaptıklarımızın ödemesini varlığımızdan yaparız. İşin özü yaşamak eylemini Ruhsal…

DİBİNE IŞIK VERMEZ

Bir mumum yanışında tükenen gövdesi gibi azalan beden bir yana, yanan fitilinin ışığındaki azalmayıştır kendini genç hissetmek. İnsan yanışını bilir. Yanarken tükenişi, zaten olmakta olandır. Verdiği aydınlığı görür, ama dibine ışık vermez. İnsan bu yüzden kendini görmez.